Treść orzeczenia
II KO 193/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 grudnia 2025 r.
SSN Stanisław Stankiewicz
w sprawie L.M.
o zadośćuczynienie
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 grudnia 2025 r.,
inicjatywy wyrażonej w postanowieniu Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt IV Ko 601/25,
w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu
równorzędnemu,
na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. a contrario,
sądowi
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie postanowieniem z dnia 30 września 2025 r.,
wydanym w sprawie o sygn. akt IV Ko 601/25, wystąpił do Sądu Najwyższego z
inicjatywą przekazania ww. sprawy, w trybie art. 37 § 1 k.p.k., innemu sądowi
równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wprawdzie wnioskodawczyni L .M.
zamieszkuje w B. i wniosła o rozpoznanie sprawy (IV Ko 601/25 - o
zadośćuczynienie za niesłuszne umieszczenie w strzeżonym ośrodku dla
cudzoziemców) pod jej nieobecność, to zachodzi konieczność jej przesłuchania i w
tym celu niezbędne jest powołanie tłumacza języka perskiego. Zdaniem Sądu
II KO 193/25
2
Okręgowego z danych Ministerstwa Sprawiedliwości wynika, że w Polsce
zarejestrowanych jest jedynie pięciu tłumaczy języka perskiego (troje w Krakowie i
dwoje w Warszawie), a tym samym ich udział w rozprawie „pociągał będzie duże
koszty związane z obowiązkiem pokrycia kosztów dojazdu tłumacza”. W
przekonaniu Sądu wnioskującego za przekazaniem sprawy innemu sądowi
równorzędnemu przemawia też fakt, że pełnomocnikiem wnioskodawczyni jest
adwokat prowadzący kancelarię w Warszawie, zaś wszystkie przytoczone
okoliczności wskazują również, iż „w wypadku rozpoznawania sprawy przez Sąd
Okręgowy w Lublinie istnieje zagrożenie naruszenia prawa strony do rozpoznania
jej sprawy w rozsądnym terminie”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Okręgowego w Lublinie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przekonanie wyrażone w przedstawionej inicjatywie, jakoby dobro wymiaru