Treść orzeczenia
II KO 42/25
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Artymiuk
Dnia 21 marca 2025 r.
W związku z pismem J .Z. z dnia 3 marca 2025 r. (wpływ do Sądu Najwyższego w
dniu 12 marca 2025 r.), określonym przez autora jako wniosek o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
Warszawie z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt II AKa 3/20, utrzymującym w mocy
wyrok łączny Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 października 2019 r., sygn.
akt VIII K 57/19, a więc zawierającym sygnalizację (art. 9 § 2 k.p.k.),
nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy z
urzędu postępowania o wznowienie postępowania w powołanej
wyżej sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
Warszawie (art. 542 § 3 k.p.k.).
UZASADNIENIE
W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do podjęcia przez Sąd
Najwyższy czynności skutkujących wznowieniem z urzędu postępowania
zakończonego powołanym na wstępie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie.
Z pisma skazanego J.Z. wniesionego do Sądu Najwyższego wynika, że
bezwzględnej przyczyny odwoławczej w toku postępowania przed Sądem drugiej
instancji, upatruje on w fakcie udziału w składzie orzekającym tego Sądu sędziego
X.Y. delegowanej z Sądu Okręgowego do Sądu Apelacyjnego.
Dokonana analiza wskazanej wyżej sprawy pod kątem sygnalizowanego
uchybienia mającego – jak wynika z treści pisma – postać bezwzględnej przyczyny
II KO 42/25
2
odwoławczej określone w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wystąpienia takiego uchybienia
nie potwierdziła.
Skazany w swoim „wniosku” odwołuje się do się do orzecznictwa
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (ETPCz) bliżej tego
orzecznictwa nie precyzując. Można jedynie domniemywać, że chodzi o te judykaty,
w których Trybunał rozstrzygnął o braku spełnienia przez Krajową Radę
Sądownictwa ukształtowaną w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.