Treść orzeczenia
II KO 43/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 czerwca 2024 r.
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie A. G.
skazanego z art. 258 § 3 k.k. i innych
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 czerwca 2024 r.
inicjatywy obrońcy skazanego odnośnie wznowienia z urzędu
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w
Lublinie z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt IV K 235/17,
utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt II AKa 242/19,
postanowił
stwierdzić brak podstaw do wznowienia z urzędu
postępowania.
UZASADNIENIE
Skazany złożył do Sądu Najwyższego wniosek o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19
marca 2019 r., sygn. akt IV K 235/17, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt II AKa 242/19. W
uzasadnieniu tego wniosku jako powód wznowienia podał stwierdzenie zaistnienia
bezwzględnej podstawy odwoławczej w postępowaniu przed Sądem I instancji.
W jego składzie zasiadała bowiem Sędzia delegowana na podstawie
delegacji Ministra Sprawiedliwości. Tymczasem zgodnie z wyrokiem Trybunału
II KO 43/24
2
Sp rawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2021 r., w sprawach
połączonych C -748/19 do C-754/19, art. 19 ust 1 akapit 2 TUE odczytywany w
świetle art. 2 TUE oraz art. 6 ust 1 i 2 dyrektywy 2016/343 należy interpretować w
ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi
Minister Sprawiedliwości państwa członkowskiego (w tym wypadku
Rzeczypospolitej Polskiej) może, na podstawie kryteriów, które nie zostały podane
do publicznej wiadomości, z jednej strony delegować sędzie go do sądu karnego