Treść orzeczenia
II KO 52/24
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 października 2024 r.
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie D.O. skazanego z art. 258 § 3 k.k. i inn.
po rozważaniu wniosku sygnalizacyjnego skazanego w przedmiocie wznowienia z
urzędu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) postępowania sądowego zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sąd Apelacyjnego w Lublinie dnia 6 października 2021 r.,
sygn. II AKa 156/20, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 25
listopada 2019 r., sygn. IV K 300/18,
na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
stwierdził brak podstaw do wznowienia postępowania z
urzędu.
UZASADNIENIE
Rozważania dotyczące zasadności sygnalizacji wskazującej na zaistnienie
bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu
odwoławczego, należało rozpocząć od stwierdzenia, że Sąd Najwyższy -
procedujący w tej sprawie - związany jest jako zasadą prawną uchwałą trzech Izb
Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA-I-4110-1/20.
We wspomnianej uchwale Sąd Najwyższy orzekł, że: „Nienależyta obsada
sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. […] zachodzi także wtedy, gdy w
składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie
powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 2017 r. o zmianie ustawy
II KO 52/24
2
o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, jeżeli wadliwość
procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia
standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.” W
uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy podkreślił, że wadliwość procedury
nominacyjnej nie powoduje automatycznie, iż sąd z udziałem sędziego powołanego
w takiej procedurze jest sądem nienależycie obsadzonym w rozumieniu art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k. – o ile wada nominacyjna nie dotyczy sędziego Sądu Najwyższego.