Treść orzeczenia
II KO 99/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Stankiewicz
Dnia 25 lipca 2025 r.
w sprawie M.F.
skazanego z art. 280 § 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 lipca 2025 r.
na posiedzeniu bez udziału stron
pisma skazanego sygnalizującego potrzebę wznowienia z urzędu postępowania
kasacyjnego, zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia
2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II KK 526/24, w której oddalono kasację
obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną,
na podstawie art. 540 § 1 k.p.k. a contrario oraz art. 638 k.p.k.
postanowił:
1. stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu
postępowania kasacyjnego, zakończonego postanowieniem Sądu
Najwyższego z dnia 15 stycznia 2025 r., wydanego w sprawie o sygn.
akt II KK 526/24, w której oddalono kasację obrońcy skazanego jako
oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego obciążyć
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 28 marca 2025 r. M.F. zasygnalizował potrzebę wznowienia z
urzędu postępowania kasacyjnego, zakończonego postanowieniem Sądu
II KO 99/25
2
Najwyższego z dnia 15 stycznia 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II KK
526/24, w której oddalono kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną.
W argumentacji sygnalizacji wskazano, że konieczne jest ponowne rozpoznanie
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, albowiem powyższe postanowienie
wydane zostało przez sędzię Sądu Najwyższego M .B. , która na urząd sędziego
Sądu Najwyższego powołana została na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa,
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, a
zatem - w przekonaniu autora sygnalizacji - SSN M.B. nie spełnia kryteriów
niezależności i bezstronności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Na wstępie stwierdzić należy, iż pismo nadesłane przez skazanego M .F. nie
stanowi wniosku o wznowienie postępowania w rozumieniu przepisów Rozdziału 56
Kodeksu postępowania karnego, stanowiąc wyłącznie sygnalizację możliwości