Treść orzeczenia
II PSKP 43/23
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 stycznia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dawid Miąsik (przewodniczący)
SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)
SSN Romualda Spyt
w sprawie z powództwa A. B., M. B., A. W., M. K., I. L.
przeciwko P. S.A. w W.
o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 8 stycznia 2025 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt VI Pa 78/22,
uchyla zaskarżony wyrok w punktach I podpunktach 2, 3, 4 i 5 oraz podpunkcie 6 w stosunku do powodów M. B., A. W., M. K. i I. L. i podpunkcie 7 a także w punkcie II w stosunku do powodów M. B., A. W., M. K. i I. L. i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powodowie A. B., M. B., M. K., I. L. i A. W. wnieśli pozwy przeciwko P. S.A. z siedzibą w W., w których domagali się zasądzenia zaległego wynagrodzenia z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych w kwotach precyzyjnie określonych w treści pozwów.
W uzasadnieniu powodowie podali, że są zatrudnieni w pozwanej spółce na stanowiskach kwalifikowanego pracownika ochrony. Pracodawca rozliczając czas pracy pracowników zatrudnionych na wymienionym stanowisku, stosuje zasady wynikające z systemu równoważnego czasu pracy, mimo braku oparcia dla takiej praktyki w wewnątrzzakładowych przepisach i wbrew zasadom wynikającym z faktu zatrudniania powodów w podstawowym systemie czasu pracy. Wskutek bezpodstawnego stosowania wobec powodów równoważnego czasu pracy pracodawca powinien wypłacić pracownikom należności z tytułu przekroczenia dobowej normy czasu pracy.