Treść orzeczenia
Sygn. akt II USK 100/22
POSTANOWIENIE
Dnia 15 lutego 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bohdan Bieniek
w sprawie z odwołania K. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Poznaniu
z udziałem N. Spółki z o.o. w P.
o podleganie ubezpieczeniom społecznym,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 lutego 2023 r.,
skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt III AUa 1795/19,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od odwołującej się na rzecz radcy prawnego T. C. (kuratora N. Sp. z o.o. w P. ) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 października 2021 r., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 lipca 2019 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie K. K. od decyzji organu rentowego z dnia 2 marca 2017 r., stwierdzającej, iż ubezpieczona jako pracownik u płatnika składek N. Sp. z o.o. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od 1 kwietnia 2015 r.
Sąd Apelacyjny zanegował, że powstał i istniał ważny stosunek pracy odwołującej się ze spółką N., przede wszystkim dlatego, iż brak było jakichkolwiek dowodów na świadczenie pracy w warunkach art. 22 k.p., w szczególności na wykonywanie pracy pod nadzorem i kierunkiem pracodawcy, w warunkach pracowniczego podporządkowania, choćby autonomicznego, brak środków finansowych po stronie pracodawcy, który nie opłacał składek za odwołującą się i brak było także jakiejkolwiek infrastruktury po stronie pracodawcy, której istnienie mogłoby sugerować, że faktycznie zatrudnił on pracownika, bądź też miał taki zamiar. Sąd odwoławczy podkreślił również, że w żaden sposób nie można ocenić, w jakim zakresie pracodawca rozliczał odwołującą się z wyników jej pracy i sposobu jej wykonywania.