Treść orzeczenia
II USK 310/22
POSTANOWIENIE
Dnia 12 kwietnia 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z odwołania Z. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Poznaniu
o emeryturę górniczą,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 kwietnia 2023 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt III AUa 637/20,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 października 2018 r. znak: […] Zakład Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w Poznaniu Inspektorat w K. odmówił Z. M. prawa do emerytury górniczej, ponieważ nie została spełniona przesłanka konieczna do przyznania prawa do tej emerytury, którą jest udokumentowanie wymaganych 25 lat pracy górniczej i równorzędnej z pracą górniczą.
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2020 r. Sąd Okręgowy w Koninie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał Z. M. prawo do emerytury górniczej od dnia 29 października 2018 r. i zasądził od pozwanego na rzecz odwołującego kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie Sądu Okręgowego treść dokumentów znajdujących się w aktach osobowych, poza przebiegiem pracy górniczej i równorzędnej z pracą górniczą oraz wystawionym na jej podstawie świadectwem pracy górniczej, nie budziła wątpliwości co do swojej wiarygodności i rzetelności. Z angaży i pism kierowanych do pracownika wynika jednoznacznie, jakie stanowiska w spornym okresie zajmował odwołujący i w jakich oddziałach pracował. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z dokumentów wynika jednoznacznie, że od dnia 13 maja 1983 r. Z. M. był zatrudniony na stanowisku tokarza, a z innych dokumentów sporządzonych w tym czasie wynika, że taką właśnie pracę wykonywał. Praca tokarza nie jest pracą górniczą, bowiem jest wykonywana na warsztacie, co potwierdził w swoich zeznaniach sam odwołujący. W ocenie Sądu I instancji pracodawca nie miał