Treść orzeczenia
II USK 384/24
POSTANOWIENIE
Dnia 8 lipca 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Robert Stefanicki
w sprawie z odwołania M. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w Warszawie
z udziałem D. K., K. J., S. F., A. C., R. H., I. U. i M. G.
o wysokość podstawy wymiaru składek,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 8 lipca 2025 r.,
skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt III AUa 2245/22,
1. odrzuca skargę kasacyjną w stosunku do zainteresowanej K. J.,
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałym zakresie,
3. zasądza od odwołującej się M. G. na rzecz organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w Warszawie 240 (dwieście czterdzieści) złotych wraz z odsetkami o których mowa w art. 98 § 1 1 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
M. G. prowadząca działalność gospodarczą – B. w W. wniosła odwołanie od sześciu decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w Warszawie z 2 września 2021 r. stwierdzających, że podstawa wymiaru składek A. C., S. F ., R. H., K. J., D. K., I. U. (decyzja z 6 października 2021 r.) jako zleceniobiorców u płatnika składek M. G.1 prowadzącego działalność gospodarczą E. M. G. w W. i jednocześnie pracownika płatnika składek M. G. stanowi sumę należności (wskazanych w decyzji) otrzymywanych z tytułu umowy zlecenia i umowy o pracę w okresie od lutego 2016 r. do stycznia 2017 r.
Odwołująca się M. G. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 58 ust. 1 k.c. i art. 83 ust. 1 k.c. przez przyjęcie, że zawarcie przez ubezpieczone umowy zlecenia z M. G. 1 zmierzało do obejścia prawa, ponieważ miało charakter czynności prawnej zawartej dla pozoru, a przez to nieważnej.