Treść orzeczenia
II USK 407/24
POSTANOWIENIE
Dnia 15 października 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z odwołania P.S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Warszawie
o zasiłek chorobowy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 października 2025 r.,
skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt XIV Ua 38/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie XIV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 8 kwietnia 2024 r., XIV Ua 38/23, oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Rejonowego dla Miasta Stołecznego Warszawy w Warszawie z 31 maja 2023 r., VII U 420/18 zmieniającego decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Warszawie i przyznającego odwołującemu się P.S. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 11 do 15 lipca 2018 r., od 17 lipca do 9 września 2018 r., od 10 do 19 września 2018 roku oraz od 22 do 30 września 2018 r.
Organ rentowy zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w części. Wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołując się na art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie organu rentowego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych w kwestii podlegania przez odwołującego się dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu, które mogłyby stanowić podstawę do uznania, że decyzja Zakładu jest błędna w tym zakresie. Zdaniem organu rentowego odwołujący od 5 kwietnia 2018 r. nie podlegał dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu, i była to kwestia, którą należało wyjaśnić przed wydaniem orzeczenia zmieniającego. Tymczasem Sądy obu instancji nie ustaliły czy odwołujący się opłacił należne składki za ten okres i tym samym nie poczyniły kluczowego ustalenia, które mogłoby stanowić podstawę do zmiany zaskarżonej decyzji.
S ąd Najwyższy zważył, co następuje: