Treść orzeczenia
Sygn. akt II USK 469/21
POSTANOWIENIE
Dnia 15 marca 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Rączka
w sprawie z odwołania D. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (…) Oddziałowi w P.
o emeryturę górniczą,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 marca 2022 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt III AUa (...),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 14 października 2020 r., sygn. akt III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację odwołującego się D. J. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z 10 stycznia 2019 r., sygn. akt III U (…), którym Sąd ten oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (…) Oddział w P. z 23 sierpnia 2018 r.
Decyzją z 23 sierpnia 2018 r. znak: (…) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (…) Oddział w P., odmówił D. J. prawa do emerytury górniczej, ponieważ nie udokumentował on co najmniej 25 letniego okresu pracy górniczej i równorzędnej z pracą górniczą, w tym co najmniej 15 lat pracy górniczej określonej w art. 50c ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 1270). ZUS nie uznał do ustalenia prawa do emerytury górniczej zatrudnienia od 15 lutego 1991 r. do 31 lipca 1991 r. na stanowisku elektromonter maszyn i urządzeń górniczych i elektromonter zatrudniony w stałej grupie remontowej na odkrywce oraz okresu od 1 sierpnia 1991 r. do 15 września 2011 r. i od 23 września 2011 r. do 14 czerwca 2018 r. na stanowisku operator rozjazdów transportu szynowego na odkrywce, bowiem w tym czasie wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku elektromonter, pomocnik elektromontera, dyżurny ruchu oraz operator rozjazdów transportu szynowego na odkrywce w oddziale