Treść orzeczenia
II USKP 119/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 lutego 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)
SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)
SSN Romualda Spyt
w sprawie z odwołania E. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Legnicy
o wysokość emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 lutego 2024 r.,
skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III AUa 1269/19,
oddala skargę kasacyjną.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Legnicy decyzją z 4 kwietnia 2019 r., na podstawie art. 110a ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (aktualnie jednolity tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 1251; dalej jako ustawa o emeryturach i rentach z FUS lub ustawa emerytalna), odmówił ubezpieczonemu E. G. prawa do ponownego ustalenia wysokości emerytury, ponieważ po przyznaniu emerytury wnioskodawca nie pracował - ostatnie zatrudnienie ustało 9 sierpnia 1998 r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, podnosząc, że wysokość emerytury zgodnie z przepisami oblicza się ponownie od podstawy wymiaru składek. Taką podstawę wykazał, gdyż podlegał dobrowolnie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Zatem odmowa ponownego ustalenia wysokości świadczenia z uwagi na brak zatrudnienia i zarobków jest niezasadna.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze wyrokiem z 26 września 2019 r. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Legnicy w ten sposób, że zobowiązał pozwany organ rentowy do ponownego ustalenia wysokości emerytury wnioskodawcy E. G..