Treść orzeczenia
II UZ 41/26
POSTANOWIENIE
Dnia 5 marca 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z odwołania P. P.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.
o ponowne ustalenie wysokości emerytury i rekompensatę z tytułu pracy w warunkach szczególnych,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 5 marca 2026 r.,
na skutek zażalenia organu rentowego na wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III AUa 861/24,
uchyla zaskarżony wyrok i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu
UZASADNIENIE
Pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu decyzją z 20 kwietnia 2023 r. przyznał wnioskodawcy P. P. emeryturę od 12 marca 2023 r. (osiągnięcia 65 lat).
Pismem z 22 września 2023 wniósł o ponowne obliczenia emerytury i przeliczenie świadczenia na podstawie zarobków z lat 1979 – 1990.
Pozwany decyzją 23 października 2023 r. odmówił przeliczenia emerytury na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, gdyż wnioskodawca nie przedłożył nowych dowodów i nie ujawnił okoliczności nieznanych w trakcie postępowania przed organem rentowym zakończonym decyzją z 20 kwietnia 2023 r.
Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z 21 czerwca 2024 r. oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji pozwanego z 23 października 2023 r.
Po apelacji P. P. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z 19 grudnia 2024 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania na podstawie art. 386 § 4 k.p.c.
Pozwany w zażaleniu, na podstawie art. 394 1 § 1 1 k.p.c., zarzucił naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. wobec nieistnienia przesłanek do jego zastosowania bowiem Sąd pierwszej instancji rozpoznał istotę sprawy. Wniósł o uchylenie wyroku oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne.