Treść orzeczenia
III CO 219/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Tomasz Szanciło
11 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 marca 2025 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie
w sprawie z powództwa W.K.
przeciwko I.N.
o zapłatę,
na skutek przedstawienia przez Sąd Okręgowy w S .
postanowieniem z 14 lutego 2025 r. sprawy o sygn. akt II Ca 189/25,
celem przekazania innemu sądowi równorzędnemu
nie uwzględnia wniosku.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 14 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy w S . zwrócił się do Sądu
Najwyższego – na podstawie art. 44 1 § 1 i 2 k.p.c. – o przekazanie sprawy do
innego sądu równorzędnego, albowiem wymaga tego dobro wymiaru
sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako
organu bezstronnego.
Sąd Okręgowy wyjaśnił, że inicjatorem wniosku jest powód, aczkolwiek
również w ocenie tego Sądu – z uwagi na fakt, iż powód jest czynnym adwokatem,
zaś pozwana matką byłej partnerki powoda wykonującej zawód adwokata, obie
natomiast kancelarie prowadzone są w Okręgu Sądu Okręgowego w S . – zachodzą
przesłanki do przekazania sprawy (rozpoznania apelacji) do innego sądu
równorzędnego z Sądem występującym.
III CO 219/25
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 44 1 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do
rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli
wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na
społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.
Przepis ten stanowi wyjątek od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy
przez sąd miejscowo właściwy i z tej przyczyny powinien być interpretowany ściśle
(zob. np. postanowienia SN: z 16 marca 2020 r., IV CO 18/20; z 10 września
2020 r., II CO 203/20; z 28 września 2021 r., II CO 72/21). Zbyt pochopne
przekazywanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie służy wytwarzaniu
w społeczeństwie przekonania o bezstronności sądów, lecz przeciwnie – może