Treść orzeczenia
III CO 238/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
27 marca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 marca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa C . spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P .
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W .
o zapłatę,
na skutek wystąpienia przez Sąd Rejonowy dla Warszawy -Woli w Warszawie
postanowieniem z 18 lutego 2026 r., I C 445/26,
o przekazanie do sądu równorzędnego,
odmawia przekazania
równorzędnemu.
sprawy
innemu
sądowi
(A.T.)
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy -Woli w Warszawie postanowieniem z 18 lutego
2026 r. wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 44 1 § 1 i 2 k.p.c.
z wnioskiem o przekazanie sprawy o zapłatę, z powództwa C . sp. z o.o. w P.
przeciwko Bank S.A. w W. , do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W
uzasadnieniu wskazał, że powódka jako nabywca wierzytelności od kredytobiorcy
wystąpiła przeciwko pozwanej jako kredytodawcy z żądaniem zapłaty, przy czym
III CO 238/26
2
roszczenie to wywodziła z oświadczenia złożonego na podstawie art. 45 ustawy z
dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz.
1362). Powódka wskazała, iż proces przeciwko bankowi o roszczenie wynikające
z czynności bankowej powinien być prowadzony przed sądem jej siedziby (art. 37 2
k.p.c.). Pomimo tego Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu
postanowieniem z 29 sierpnia 2025 r. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał
sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy -Woli w Warszawie jako
miejscowo właściwemu z uwagi na siedzibę pozwanego (art. 30 k.p.c.). Wobec
niesporządzenia uzasadnienia postanowienia z 29 sierpnia 2025 r., Sąd Rejonowy
dla Warszawy- Woli w Warszawie stwierdził, że nie wie jakie były tego motywy