Treść orzeczenia
III CO 869/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
2 września 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 2 września 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa C. T.
przeciwko A. M.
o zapłatę,
na skutek wystąpienia przez Sąd Apelacyjny w Szczecinie
z żądaniami sędziów wyłączenia ich od rozpoznania
zażaleń powoda I ACz 1188 -1189/24,
stwierdza swą niewłaściwość i przekazuje żądania sędziów do
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Szcz ecinie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Szczecinie przedstawił Sądowi Najwyższemu akta sprawy
o zapłatę z powództwa C. T. przeciwko A. M. , celem „rozważenia wyłączenia
Sędziów od rozpoznania zażaleń powoda” na bliżej wskazane postanowienia.
Przedstawienia dokonano, jak należy wnosić, na podstawie art. 52 § 1 in fine k.p.c.,
ze wskazaniem, że wszyscy sędziowie orzekający w ww. Sądzie Apelacy jnym
złożyli żądanie wyłączenia ich od rozpoznania sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Żądania podlegały przekazaniu według właściwości do Sądu Apelacyjnego
w Szczecinie. Stosownie do art. 52 § 1 k.p.c. o wyłączeniu sędziego powinien
III CO 869/24
2
rozstrzygać sąd, w którym sprawa się toczy, a w razie niemożności wydania przez
ten sąd postanowienia z powodu braku dostatecznej liczby sędziów – sąd nad nim
przełożony. Przyjmuje się, że sądem przełożonym nad sądami apelacyjnymi jest
Sąd Najwyższy. Oznacza to, że kompetencja Sądu Najwyższego do rozpoznania
żądań, o których mowa w art. 49 § 1 k.p.c., zaktualizowałaby się w niniejszej
sprawie, gdyby Sąd Apelacyjny w Szczecinie nie mógł wydać stosownego
postanowienia z powodu braku dostatecznej liczby sędziów mogących orzekać
w przedmiocie złożonych w sprawie żądań wyłączenia.
Należy przyjąć, że u podstaw wystąpienia przez Sąd Apelacyjny legło
przekonanie, iż opisany wyżej stan zaistniał w sprawie, jednak takie zapatrywanie
nie może zostać podzielone, gdyż wyrasta z nietrafnej wykładni przepisów
regulujących instytucję wyłączenia sędziego. W orzecznictwie już kilka lat temu