Treść orzeczenia
III CZ 166/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Tomasz Szczurowski
22 września 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 22 września 2026 r. w Warszawie
zażalenia K .P.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie
z 16 kwietnia 2026 r., II Ca 2926/24,
w sprawie z wniosku A.K.
z udziałem K .P.
o zasiedzenie,
uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając
rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego
w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie
III CZ 166/26
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 6 września 2024 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa –
Śródmieścia w Krakowie oddalił wniosek A.K. o stwierdzenie, że nabył on przez
zasiedzenie z dniem 31 grudnia 2005 r. część nieruchomości położonej w S.,
stanowiącej działki ewidencyjne nr (…) dla których prowadzona jest księga wieczysta
(…), a to fragment wzdłuż całej zachodniej granicy tych działek, położony między ich
obecną granicą ustaloną postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa –
Śródmieścia z 18 listopada 2021 r., a linią pomiędzy punktami zaznaczonymi
na mapie z rozgraniczenia nieruchomości, sporządzonej przez biegłego geodetę
w sprawie VI Ns 605/17/S, oznaczającej przebieg granicy wskazany przez
uczestnika A.K.
Sąd zaznaczył, że postępowanie rozgraniczeniowe ukształtowało nowy stan
prawny, w tym stan własności sąsiadujących nieruchomości. Uczestnicy
postępowania rozgraniczeniowego o sygn. VI Ns 605/17/S, tj. K.P. i A.K., co do
zasady nie mogli więc, zdaniem Sądu pierwszej instancji, kwestionować stanu
własności wynikającego z postanowienia o rozgraniczeniu, chyba, że stan ten uległ
zmianie przez okoliczności następujące później (po uprawomocnieniu się
postanowienia o rozgraniczeniu), gdyż rozgraniczenie z istoty polega na
skonfrontowaniu aktualnego stanu faktycznego z tytułem prawnym do władania
rzeczą. W konsekwencji, wskazany stan prawny mógł być wzruszony w toku
postępowania odwoławczego, nie zaś obecnie wnioskiem o stwierdzenie
zasiedzenia. Przechodząc z kolei do możliwości zasiedzenia w okresie od wydania
(uprawomocnienia się) omawianego postanowienia o rozgraniczeniu uznano, że nie