Treść orzeczenia
III CZ 215/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Krajewski
14 lipca 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 14 lipca 2026 r. w Warszawie
zażalenia W .L.
na wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 6 marca 2025 r., II Ca 1991/23,
w sprawie z powództwa W .L.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W .
o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego,
uchyla zaskarżony wyrok, pozostawiając
o kosztach postępowania zażaleniowego
kończącym postępowanie w sprawie.
rozstrzygnięcie
w orzeczeniu
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 6 marca 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, po rozpoznaniu
apelacji pozwanego Banku spółki akcyjnej w W . , uchylił wyrok Sądu Rejonowego
dla Wrocławia - Śródmieścia we Wrocławiu z 24 kwietnia 2023 r. i przekazał sprawę
do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy uznał, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy
(art. 386 § 4 k.p.c.), ponieważ nie przeprowadził postępowania dowodowego
w sposób wystraczający do prawidłowej i pełnej oceny zasadności zastosowania
art. 58 § 1 k.c. Zdaniem Sądu drugiej instancji przyjęte ustalenia faktyczne,
w szczególności co do skazania M .C. za przestępstwo oszustwa, nie pozwalają na
III CZ 215/25
2
uznanie, że umowa pożyczki z 31 sierpnia 2015 r. jest nieważna, gdyż została
podjęta w celu przestępczym. W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy nie
rozważył, z jaką konkretnie normą prawa karnego sprzeczna była czynność
cywilnoprawna powódki i pozwanego banku polegająca na zawarciu wymienionej
umowy. Ponadto Sąd pierwszej instancji w swoich ustaleniach i rozważaniach
w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną
w odpowiedzi na pozew. Tymczasem pozwany bank kategorycznie zaprzeczył,
jakoby współpracował z E. spółką akcyjną we W . , w tym zaprzeczył, by podmiot ten
miał prawo ustalania warunków umów pożyczek. Pozwany zarzucił również, że
umowa pożyczki została zawarta przez powódkę osobiście, a nie za pośrednictwem