Treść orzeczenia
III CZ 237/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
15 stycznia 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 15 stycznia 2026 r. w Warszawie
zażalenia Z .K. i I.K.
na wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z 30 września 2025 r., I ACa 577/24,
w sprawie z powództwa Z .K. i I.K.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W .
o zapłatę i ustalenie,
uchyla zaskarżony wyrok, pozostawiając rozstrzygnięcie
o kosztach postępowania zażaleniowego do orzeczenia
kończącego postępowanie w sprawie.
(K.G.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, na skutek
apelacji powodów Z .K. i I.K. od wyroku Sąd Okręgowego w Radomiu z dnia 20
czerwca 2023 r. wydanego w sprawie przeciwko Bank S.A. w W. , uchylił
zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do
ponownego rozpoznania.
III CZ 237/25
2
Sąd Apelacyjny uznał za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd
Okręgowy, zaznaczając, że nie są one wystarczające do prawidłowego
rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, zdaniem Sądu Apelacyjnego, ustalenia Sądu
Okręgowego co do zakresu informacji przekazanych powodom przy zawieraniu
umowy kredytu jawią się jako dowolne i nieoparte na dowodach zaoferowanych
przez strony. W płaszczyźnie materialnoprawnej, w ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd
Okręgowy odrzucił natomiast cały dorobek orzecznictwa unijnego i Sądu
Najwyższego dotyczący ochrony praw konsumentów, co skutkowało rażąco błędną
wykładnią prawa materialnego.
Wychodząc z tych założeń, Sąd Apelacyjny uznał, że Sąd Okręgowy nie
rozpoznał istoty sprawy.
Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżyli zażaleniem powodowie, zarzucając
naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sytuacji, w której sąd drugiej instancji uchyla wyrok wydany przez sąd
pierwszej instancji ze względu na nierozpoznanie istoty sprawy, Sąd Najwyższy,
rozpoznając zażalenie złożone na podstawie art. 394 1 § 1 1 k.p.c., bada, czy sąd