Treść orzeczenia
III CZ 379/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
Prezes SN Joanna Misztal-Konecka
2 lipca 2024 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 2 lipca 2024 r. w Warszawie
zażalenia E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
na wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 5 października 2023 r., XI Ga 251/23,
w sprawie z powództwa E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
o za płatę,
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego
rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu, pozostawiając
rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego
w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 9 listopada 2022 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia -Fabrycznej
we Wrocławiu zasądził od M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W . na
rzecz E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 18 828,01 zł wraz z
odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 15 lipca 2021 r. do dnia zapłaty
(pkt I) oraz orzekł o kosztach procesu (pkt II). Powód dochodził swoich roszczeń z
tytułu kary umownej w związku z rozwiązaniem umowy dystrybucyjnej energii
elektrycznej.
2. Na skutek apelacji pozwanej Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem
III CZ 379/23
2
z 5 października 2023 r. uchylił zaskarżony wyrok z 9 listopada 2022 r. i przekazał
sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu
Sądowi orzecz enie o kosztach postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy wskazał, że w okolicznościach sprawy zachodziła podstawa
do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji z uwagi na nierozpoznanie istoty
sprawy i niemożność wydania wyroku reformatoryjnego, związaną z w ymaganiem
przeprowadzenia postępowania dowodowego, wynikającym z potrzeby
i konieczności wyjaśnienia kwestii spornych między stronami. W ocenie tego Sądu
materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie
pozwala na kategoryczne rozstrzy gnięcie sprawy, a w istocie Sąd pierwszej
instancji pominął merytoryczne zarzuty stron.
Sąd drugiej instancji uznał za zasadne zarzuty strony pozwanej