Treść orzeczenia
III CZ 98/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
14 stycznia 2025 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 14 stycznia 2025 r. w Warszawie
zażalenia A.S.
na wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z 8 grudnia 2023 r., I ACa 343/23,
w sprawie z powództwa J.R.
przeciwko A.S.
o zapłatę,
uchyla zaskarżony wyrok, pozostawiając
o kosztach postępowania zażaleniowego
kończącym postępowanie w sprawie.
rozstrzygnięcie
w orzeczeniu
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 8 grudnia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie uchylił na skutek
apelacji obu stron wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z 7 listopada 2022 r.
i przekazał do ponownego rozpoznania sprawę z powództwa J.R. przeciwko A.S. o
zapłatę.
W ocenie Sądu drugiej instancji analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że
Sąd Okręgowy nie ustalił w sprawie w sposób ostateczny i precyzyjny, nie budzący
wątpliwości, czego i na jakiej podstawie powód domaga się od pozwanego.
Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego nie można wywieść jakie ostatecznie
roszczenie sformułowane przez powoda w toku procesu, czy to w formie pisemnej
czy ustnej do protokołu Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę swojego
III CZ 98/24
2
rozstrzygnięcia. Brak jest uzasadnienia w tym zakresie oraz wskazania
argumentów i odwołania się do stosowych przepisów. Sąd Okręgowy nie podał, czy
ocenił roszczenia powoda jako oparte na postawie z określonej w art. 471 k.c. czy
też przepisów regulujących odpowiedzialność z tytułu rękojmi za wady. Wielokrotne
modyfikacje roszczenia przez powoda co do kwoty, podstawy faktycznej i prawnej,
w sytuacji braku zobowiązania strony powodowej do ostatecznego sprecyzowania
stanowiska w sprawie, powodują brak możliwości weryfikacji zasadności tego
roszczenia i oceny poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych
i rozważań prawnych.
Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty
sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w całości
i przekazanie Sądowi Okręgowemu sprawy do ponownego rozpoznania (art. 386