Treść orzeczenia
III KO 26/26
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Dziergawka
Dnia 20 lutego 2026 r.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 20 lutego 2026 r.,
w sprawie wniosku obrońcy skazanego S .T.,
sygnalizującego konieczność wznowienia z urzędu
postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem
Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt III KK 388/17,
oddalającym jako oczywiście bezzasadne kasacje wniesione przez prokuratora
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. II AKa 182/16,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach
z dnia 7 marca 2016 r., sygn. II K 82/13,
na podstawie art. 542 § 1 i 3 k.p.k. a contrario
zarządził:
stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanego S.T. o
wznowienie postępowania sądowego prawomocnie zakończonego postanowieniem
Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2018 roku, sygn. III KK 388/17, oddalającym
kasacje prokuratora jako oczywiście bezzasadne. W uzasadnieniu tego wniosku
III KO 26/26
2
obrońca skazanego podniósł, iż w postępowaniu przed Sądem Okręgowym brał
udział sędzia delegowany w celu zakończenia rozpoznania sprawy o sygn. II K
82/13, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą. Ponadto obrońca wniósł o
wyłączenie od rozpoznania przedmiotowej sprawy sędziów Sądu Najwyższego
powołanych przez KRS ukształtowany w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o KRS lub o przeprowadzenie testu niezawisłości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek obrońcy skazanego, z uwagi na wskazywaną w jego treści,
bezwzględną przyczynę odwoławczą, został potraktowany jako sygnalizacja
podjęcia czynności z urzędu. Pismo to nie stanowi wniosku o wznowienie
postępowania w rozumieniu przepisów rozdziału 56 k.p.k., stanowiąc wyłącznie
sygnalizację możliwości zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej,
stanowiącej podstawę do wznowienia z urzędu prawomocnie zakończonego
postępowania (zob. postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2021 r., V KZ 39/21).
Tak też zgodnie wskazuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, uznając, iż