Treść orzeczenia
III PSK 73/25
POSTANOWIENIE
Dnia 17 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z powództwa T.L.
przeciwko Zespołowi Opieki Zdrowotnej w S.
o wynagrodzenie, ewentualnie o odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 17 listopada 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt IV Pa 50/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 1.350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) z odsetkami z art. 98 § 1 1 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie zasądził od pozwanego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. na rzecz powódki T.L. 30.643,46 zł brutto tytułem różnicy wynagrodzenia za pracę za okres od lipca 2022 r. do listopada 2023 r. wraz z odsetkami za opóźnienie. Sąd Rejonowy podnosił, iż wynagrodzenie powódki po 1 lipca 2022 r. było wyższe niż to, które otrzymywała do dnia 30 czerwca 2022 r. Pozwany ustalił jednak powódce niższy od poprzednio określonego współczynnik pracy (1,02 w miejsce 1,06). Zmianie uległa także grupa zawodowa (z 7. na 5.), do której przy ustalaniu wynagrodzenia zasadniczego zaliczono powódką. Przyporządkowując wcześniej powódkę do grupy 7., pracodawca uwzględnił, że posiada ona tytuł magistra pielęgniarstwa i specjalizację. Od dnia 1 lipca 2022 r. pracodawca wprowadził odmienne od uprzednio stosowanych zasady kwalifikacji pracowników do poszczególnych grup i uczynił to w oparciu o kwalifikacje, które uznał za wymagane na danym stanowisku, a nie kwalifikacje posiadane, co wpłynęło bezpośrednio na sposób ustalania wynagrodzenia powódki i spowodowało jego pogorszenie. Pozwany począwszy od dnia 1 lipca 2022 r. uznał zatem, iż studia magisterskie powódki nie są wymagane na zajmowanym przez nią stanowisku i dlatego zakwalifikował