Treść orzeczenia
Sygn. akt III PUO 12/22
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z odwołania D. D.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Wałbrzychu
o rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i rentę rodzinną,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 lutego 2023 r.,
skargi odwołującego się o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt III UK 318/19,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. (sygn. akt III UK 318/19) Sąd Najwyższy, analizując skargę kasacyjną odwołującego D. D. od wyroku z dnia 16 października 2018 r. (sygn. akt III AUa 774/18) Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, w sprawie z odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Wałbrzychu o rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i rentę rodzinną, odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Odwołujący, reprezentowany przez radcę prawnego W. R., pismem z dnia 4 sierpnia 2022 r. wniósł do Sądu Najwyższego skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2020 r., opierając skargę na przepisie art. 403 § 2 k.p.c., tj. późniejszego wykrycia takich faktów lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Takim środkiem dowodowym, zdaniem strony skarżącej, jest orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 5 maja 2022 r. oraz stwierdzona tym orzeczeniem niezdolność odwołującego się do samodzielnej egzystencji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie może wywołać żadnych skutków - ponieważ nie zostały spełnione przesłanki zastosowania podstawy z art. 403 § 2 k.p.c.