Treść orzeczenia
III UZ 21/25
POSTANOWIENIE
Dnia 4 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dawid Miąsik
w sprawie z odwołania Z. Z.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Lublinie
o prawo do renty z tytułu wypadku przy pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 grudnia 2025 r.,
zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z dnia 25 sierpnia 2025 r., sygn. akt WSC U 40/25, III AUa 540/23,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z 25 sierpnia 2025 r. odrzucił skargę kasacyjną Z. Z. (skarżący) od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 25 marca 2025 r., III AUa 540/23 oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 4 maja 2023 r., VIII U 920/20.
Odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z 25 marca 2025 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 maja 2025 r. W dniu 8 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2025 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie dwóch odpisów skargi kasacyjnej oraz oznaczenie orzeczenia, od którego wnoszona jest skarga i dołączenie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełniania braków formalnych zostało doręczone stronie w dniu 25 lipca 2025 r. W dniu 1 sierpnia 2025 r. pełnomocnik Z. Z. złożył do sądu dwa odpisy skargi kasacyjnej oraz pismo procesowe, w którym oznaczył zaskarżony wyrok i stwierdził, że odnośnie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., jako że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podniósł, że w toku całego postępowania przewijał się problem przyznania skarżącemu renty mimo naruszenia sprawności organizmu i nierokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.