Treść orzeczenia
Sygn. akt III UZ 33/21
POSTANOWIENIE
Dnia 26 kwietnia 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dawid Miąsik (przewodniczący)
SSN Bohdan Bieniek (sprawozdawca)
SSN Krzysztof Rączka
w sprawie z odwołania T. P.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L.
o rekompensatę,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 26 kwietnia 2022 r.,
zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt III AUa (…),
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (...), postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2021 r., w sprawie z odwołania T. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w L. odrzucił skargę kasacyjną odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 października 2020 r.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące okoliczności. Odwołujący się żądał przyznania rekompensaty z tytułu utraty możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. W skardze kasacyjnej jego pełnomocnik wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia (41.106 zł).
Uruchomione – w trybie art. 25 k.p.c. – postępowanie naprawcze wykazało, że kwota emerytury skarżącego wraz z rekompensatą kształtowałaby się (od 1 lipca 2019 r.) na poziomie 4.282,83 zł, natomiast bez rekompensaty 3.456,96 zł. Różnica między tymi wartościami wynosi 825,87 zł miesięcznie, zaś rocznie (zgodnie z art. 22 k.p.c.) 9.875 zł. W tej sytuacji prawidłowa wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł, co z kolei uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej w myśl art. 398 6 § 2 w związku z art. 398 2 § 1 k.p.c.