Treść orzeczenia
Sygn. akt V KO 101/22 POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 grudnia 2022 r.
SSN Antoni Bojańczyk
w sprawie M. S.
w przedmiocie wyroku łącznego,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 16 grudnia 2022 r.
osobistego wniosku skazanego
o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 13 marca 2019 r., sygn. II AKa 51/19,
zmieniającym wyrok łączny Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. IV K 201/18,
na podstawie art. 545 § 3 zd. pierwsze k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec
jego oczywistej bezzas adności.
UZASADNIENIE
Pismem datowanym na dzień 21 września 2022 r. i skierowanym do Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku M . S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2019 r.,
sygn. II AKa 51/19 na podstawie art. 540 § 2 k.p.k. i art. 542 k.p.k., uchylenie w
całości wyroku tego Sądu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi
pierwszej instancji.
2
W uzasadnieniu wskazał, że Sąd Apelacyjny w Gdańsku wydał wyrok na
podstawie niekonstytucyjnego przepisu art. 86 § 4 k.k., „co skutkowało przyznaniem,
że wymiar kary łącznej mógł mieścić się w granicach od 3 lat i 8 miesięcy
pozbawienia wolności do sumy wyroków objętych wyrokiem łącznym”, przywołując
treść przepisu art. 540 § 2 k.p.k. i tezę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19
kwietnia 2019 r. wydanego w sprawie o sygn. K 14/17, w którym to stwierdzono, iż
art. 86 § 4 k.k. w zakresie, w jakim różnicuje sytuację osób skazanych, wobec
których zastosowanie miała już wcześniej instytucja kary łącznej, od osób, co do
których ta instytucja zastosowania nie miała, w ten sposób, że umożliwia w