Treść orzeczenia
V KO 46/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 września 2024 r.
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie M. S.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 września 2024 r.
kwestii przyjęcia własnego wniosku skazanego o wznowienie postępowania
sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt II AKa 43/16,
utrzymującym w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 97/15,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił
odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi
na jego oczywistą bezzasadność.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynął własny wniosek M. S. , w którym skazany
domaga się wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt II AKa
43/16, utrzymującym w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 8
grudnia 2015 r., sygn. akt II K 97/15, oraz wnosi o wyz naczenie obrońcy z urzędu
celem sporządzenia wniosku spełniającego m.in. wymóg formalny w postaci
przymusu adwokacko-radcowskiego.
V KO 46/24
2
Uzasadniając swoje wystąpienie skazany odwołał się do wyroku Trybunału
Konstytucyjnego z 18 kwietnia 2019 r., K 14/17, podno sząc, że wnioski wynikające
z tego orzeczenia nie zostały uwzględnione przez orzekające w sprawie Sądy i to
pomimo tego, że Sąd Apelacyjny w Gdańsku w swych rozważaniach dostrzegł oraz
odniósł się do wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wadliwie j ednak
uznając, że skutki z niego wynikające nie będą dla skazanego korzystne.
Zdaniem skazanego, nieuwzględnienie okoliczności, do których odwołał się
Trybunał Konstytucyjny spowodowało, że zmienił się przedział możliwej do
orzeczenia względem niego kary łącznej pozbawienia wolności i doszło do
przesunięcia jej górnej granicy z 10 do 15 lat.
Skazany podniósł również, że wydane wobec jego osoby wyroki Sądów obu