Treść orzeczenia
Mając na uwadze, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, a wartość przedmiotu sporu nie przekracza czterech tysięcy złotych, uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z dyspozycją przepisu art. 505
8 § 4 kodeksu postępowania cywilnego.
W sprawie zarządzono wymianę pism procesowych w oparciu o przepis art. 205
3 § 1 i 2 kodeksu postępowania cywilnego i mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych Sąd uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, a sprawa kwalifikuje się do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 148
1 § 1 kodeksu postępowania cywilnego.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Strona powodowa nie wykazała bowiem swojego roszczenia co do zasady.
Strona powodowa dochodziła roszczenia, które miało pochodzić z umowy pożyczki łączącej stronę powodową i pozwanego. Podstawę prawną żądania pozwu stanowi zatem przepis art. 720 kodeksu cywilnego. Powołany przepis stanowi, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Dokumenty załączone do pozwu nie dały jednak podstaw do stwierdzenia, że strony zawarły umowę pożyczki.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Przepis art. 3 ust. 1 przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności m. in. umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 wskazanej ustawy).