Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 1879/23
Uzasadnienie wyroku z dnia 5 kwietnia 2024 r.
Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, w pozwie wniesionym w dniu 3 października 2023 r. (data nadania) żądał zasądzenia od pozwanego (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 9 221,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 2 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powód wskazał, że objętą żądaniem pozwu wierzytelność nabył od kredytobiorcy Ł. J. w drodze umowy przelewu wierzytelności pieniężnych wynikających z zawartej w dniu 9 marca 2021 r. pomiędzy (...) Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. a kredytobiorcą – konsumentem umowy kredytu konsumenckiego nr (...). Jako materialno-prawną podstawę roszczenia powód wskazał art. 45 w zw. z art. 30 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, podnosząc, że dochodzone pozwem roszczenie wynika ze skorzystania przez kredytobiorcę z instytucji sankcji kredytu darmowego (pozew – k. 3-8).
W odpowiedzi na pozew pozwany (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej także jako Bank), reprezentowany przez pełnomocnika będącego radca prawnym żądał oddalenia powództwa oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwany podniósł brak legitymacji czynnej powoda względem roszczenia objętego pozwem, a nadto zarzucił niedopuszczalność cesji wierzytelności wynikających z ustawy o kredycie konsumenckim z uwagi na charakter zobowiązania, upływ terminu do skorzystania przez kredytobiorcę z instytucji sankcji kredytu darmowego oraz nieudowodnienie roszczenia. Jednocześnie pozwany zaprzeczył twierdzeniom powoda, iż umowa pożyczki z dnia 9 marca 2021 r. naruszała przepisy o kredycie konsumenckim w zakresie wypełniania obowiązków informacyjnych, co miałoby usprawiedliwiać sankcję kredytu darmowego (odpowiedź na pozew – k. 52-65).
Za podstawę wyroku Sąd Rejonowy przyjął następujące ustalenia: