Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 3/22/P
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 roku
Pozwem, który wpłynął do tutejszego Sądu w dniu 3 stycznia 2022 roku,
powódka K. K. (1) domagał się zasądzenia od
pozwanej A. K. (1)
kwoty 48.443,49 zł waz z ustawowymi odsetkami oraz z kosztami postępowania.
W uzasadnieniu pozwu K. K. (1) wskazała, iż jest wyłączną właścicielką lokalu mieszkalnego znajdującego się przy ul. (...) w K.. Pod koniec września 2015 r. powódka udostępniła przedmiotowy lokal ponownie do wspólnego zamieszkania i bezpłatnego użytkowania swojemu synowi oraz jego żonie pozwanej A. K. (1) i ich dzieciom. Jednocześnie między synem powódki S. K. a pozwaną toczyła się sprawa rozwodowa. Wyrokiem sądowym z dnia 2 listopada 2015 r. małżeństwo ww. dwojga osób zostało rozwiązane. Jednakże byli już małżonkowie doszli do porozumienia, wobec czego postanowili zamieszkać ponownie wspólnie i podjąć próbę stworzenia na powrót pełnej rodziny dla swoich synów. Mimo, iż w wyroku rozwodowym Sąd orzekł o sposobie korzystania z przedmiotowego lokalu przez strony na czas wspólnego zamieszkania i przyznał pozwanej do wyłącznego użytkowania najmniejszy pokój, zaś dla S. K. przewidział pokój największy, a pozostałe przeznaczył do wspólnego użytku, to już od ponad dwóch lat nie stanowi to tytułu prawnego dla pozwanej do zajmowania przedmiotowego lokalu, wobec zmian jakie zaszły w stosunkach między pozwaną a powódką i jej synem. Wspólne zamieszkanie pozwanej i syna powódki trwało do 4 maja 2018r., kiedy to pozwana bezpodstawnie oskarżyła S. K. o popełnienie wobec niej oraz ich starszego syna przestępstwa znęcania się stypizowanego w art. 207 § 1 k.k. Skutkiem fałszywego oskarżenia był obowiązek opuszczenia lokalu przez syna powódki, gdyż prokurator nałożył na niego środek zapobiegawczy w postaci nakazu opuszczenia lokalu, a stan ten miał miejsce do 20 lipca 2018 r. Wówczas prokurator uznał, iż oskarżenia pozwanej nie mają żadnego pokrycia w stanie faktycznym oraz umorzył postępowanie,