Treść orzeczenia
sygn. akt I C 329/21
UZASADNIENIE
O. T. wniósł pozew przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę kwoty 3000 zł, tytułem zadośćuczynienia, i kwoty 150 zł, tytułem zwrotu kosztów leczenia, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21.08.2014r.
W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa, zaprzeczyła, aby, w wyniku wypadku z dnia 13.02.2013r., powód doznał obrażeń, które uzasadniałyby przyznania zadośćuczynienia.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W wyniku wypadku komunikacyjnego z dnia 13.02.2013r., powód doznał urazu głowy i kręgosłupa szyjnego oraz zespołu stresu pourazowego.
Sprawca wypadku, kierujący samochodem ciężarowym marki V. z przyczepą najechał na tył pojazdu marki V., kierowany przez ojca powoda, którego pasażerami byli 12-letni wówczas powód i jego brat.
Po wypadku powód był konsultowany przez ortopedę, który rozpoznał u niego bóle głowy i odcinka szyjnego kręgosłupa, zaburzenia snu i koncentracji, nadmierną płaczliwość i ckliwość oraz lęk przed jazdą samochodem. W wyniku zaleconej konsultacji psychologicznej, której koszt wyniósł 150 zł, stwierdzono u powoda ostrą reakcję na stres, objawiającą się zakłóceniem snu, wycofaniem, mimowolnymi wspomnieniami, dotyczącymi wypadku. Powód miał problemy z koncentracją podczas lekcji, częściej robił błędy, odsunął się od rówieśników, miał tendencje do izolacji, wystąpiły u niego zmiany nastroju, trudno mu było zapanować nad emocjami. W trakcie jazdy samochodem odczuwał lęk i napięcie, powodujące dyskomfort. Przez długi czas po wypadku pozostawał wycofany, zamknięty w sobie, miał zaburzenia snu, koncentracji, bał się jazdy samochodem. Utrzymujące się bóle głowy, szumy w uszach, poczucie zachwiania równowagi były powodem jego konsultacji neurologicznej. Wystąpiło u niego zaburzenie poczucia bezpieczeństwa, pogorszenie funkcjonowania w sferze kontaktów społecznych, w tym z rówieśnikami. Wymienione wyżej zaburzenia wystąpiły u powoda w bezpośrednim związku z wypadkiem. Miały charakter rozstroju emocjonalnego i utrzymującej się reakcji depresyjno – lękowej. Zaburzenia te trwają do chwili obecnej, z tym, że występują w złagodzonej postaci z tendencją do dalszego zmniejszania nasilenia objawów