Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 810/22
UZASADNIENIE
Powódka M. L. wystąpiła przeciwko pozwanemu (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W., wnosząc o: stwierdzenie nieważności umowy kredytu mieszkaniowego Własny Kąt nr (...)- (...)
(...)
(...) zawartej w dniu 14 sierpnia 2007 r. pomiędzy stroną powodową a pozwanym oraz o zasądzenie od pozwanego solidarnie na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu swojego stanowiska powódka podała, iż w dniu 14 sierpnia 2007 r. wraz z ówczesnym mężem A. G. (poprzednio L.) zawarła z pozwanym Bankiem umowę kredytu mieszkaniowego hipotecznego waloryzowanego kursem CHF na kwotę 97.527,76 CHF na cele mieszkaniowe. Przedmiotowy kredyt został udzielony i wykorzystany w złotych polskich, jednak – z uwagi na treść umowy – tak ich saldo, jak i wysokość poszczególnych rat określono w walucie CHF. Zdaniem powódki, zawarte w umowie klauzule określające mechanizm, według którego ustalono powyższe wartości (a to: § 5 ust. 4 (...), § 13 ust. 7 (...), § 4 ust. (...), § 18 ust. 2 (...), § 23 ust. 1 (...)) stanowią klauzule abuzywne, albowiem powyżej wskazane zapisy umowne są niedozwolone, ponieważ nie zawierają jasnego, zrozumiałego i czytelnego sposobu określania zasad dotyczących ustalania kursów obcych walut. Niewątpliwie Bank poprzez zastosowanie konstrukcji dwóch odrębnych mierników wartości dla waloryzacji świadczeń stron związanych z realizacją umów, uzyskiwał przy każdorazowej zapłacie raty przez powodów dodatkowy, wymierny zysk, niemieszczący się w zakresie należnych mu na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy – Prawo bankowe odsetek i prowizji, nie spełniając przy tym żadnych świadczeń wzajemnych na rzecz powodów, a nadto w chwili podpisywania umów kredytowych faktyczna wysokość zobowiązań z nich wynikających pozostała niemożliwą do ustalenia. Pozwany pozostawił sobie formalnie nieograniczoną swobodę w kreowaniu wartości wskaźników, stosowanych przy ustalaniu wysokości świadczeń kredytobiorców (rażące naruszenie zasady określonej w treści art. 353