Treść orzeczenia
Mając na uwadze, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, a wartość przedmiotu sporu nie przekracza czterech tysięcy złotych, uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z dyspozycją przepisu art. 505
8 § 4 k.p.c.
W sprawie zarządzono wymianę pism procesowych w oparciu o przepis art. 205
3 § 1 i 2 kodeksu postępowania cywilnego i mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych Sąd uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, a sprawa kwalifikuje się do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 148
1 § 1 k.p.c.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.
Strona powodowa wywodzi swoje roszczenie z umowy pożyczki jako nabywca wierzytelności z niej wynikającej, a przysługującej wobec pozwanego. Podstawę prawną żądania pozwu stanowią zatem przepisy art. 720 kodeksu cywilnego oraz art. 509 kodeksu cywilnego. Przepis art. 720 § 1 kodeksu cywilnego stanowi, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zgodnie z treścią przepisu art. 509 § 2 kodeksu cywilnego, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa.
Strona powodowa przedłożyła m. in. umowę pożyczki, umowę nabycia wierzytelności z tego tytułu, a także potwierdzenie przelewu kwoty pożyczki na konto pozwanego. Z kolei pozwany zarzucił brak legitymacji czynnej strony powodowej, brak legitymacji biernej pozwanego, istnienie w treści umowy klauzul abuzywnych, brak zapłaty za cesję, nieskuteczność wypowiedzenia umowy oraz niewykazanie wysokości dochodzonego roszczenia.