Treść orzeczenia
Sygn. akt I Ca 376/25
UZASADNIENIE
W dniu 7 stycznia 2025 roku do Sądu Rejonowego w Suwałkach wpłynął wniosek Prokuratury Okręgowej w Suwałkach o złożenie dowodów rzeczowych do depozytu sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż Prokuratora Okręgowa w Suwałkach nadzorowała śledztwo o sygn. akt (...), które zostało w części umorzone, a niektóre z zabezpieczonych dowodów rzeczowych stały się zbędne dla postępowania i należało je zwrócić podmiotowi uprawnionemu, tj. M. K.. Podejmowane czynności nie doprowadziły jednak do zwrotu uprawnionemu tychże przedmiotów; ustalone zostało bowiem, iż M. K. nie przebywa obecnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2025 roku, sygn. akt I Ns 13/25 Sąd Rejonowy w Suwałkach I Wydział Cywilny:
1.
oddalił wniosek,
2.
przyznał J. R. – kuratorowi nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania wynagrodzenie w kwocie 96,00 za reprezentowanie M. K. w sprawie niniejszej, które wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Suwałkach.
Sąd Rejonowy uznał, iż wniosek o złożenie dowodów rzeczowych do depozytu sądowego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wskazane zostało przez Sąd I Instancji, iż ustawa z dnia 18 października 2006 roku o likwidacji niepodjętych depozytów nie reguluje właściwości sądu orzekającego, ani procedury, w której powinno nastąpić jej stosowanie, natomiast w procesie karnym przepisy kodeksu postępowania karnego stanowią lex specialis względem przepisów kodeku postępowania cywilnego i jako takie mają pierwszeństwa w ich stosowaniu. Wobec powyższego prokurator sam – a nie sąd na jego wniosek – ustanawia depozyt. Do uruchomienia procedury likwidacji niepodjętego depozytu wystarczające jest wydanie przez prokuratora postanowienia o zwrocie rzeczy osobie uprawnionej w trybie art. 230 § 2 kpk, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Prokurator staje się przechowującym depozyt w rozumieniu ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów, ma możliwość rozstrzygnięcia w przedmiocie zatrzymanych w toku postepowania przygotowawczego przedmiotów i nieuzasadnionym jest w takiej sytuacji sięganie do przepisów postępowania cywilnego.