Treść orzeczenia
Sygn. akt I Ns 300/22
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni M. D. wniosła o stwierdzenie nabycia spadku po M. S. zmarłej dnia 1 października 2020 r. w K. ostatnio zamieszkałej w M. na mocy testamentu notarialnego z dnia 5 października 2009 r. W uzasadnieniu wskazała, że spadkodawczyni w chwili śmierci nie pozostawała w związku małżeńskim, miała dwoje dzieci: wnioskodawczynię i uczestnika postępowania I. S.. Wnioskodawczyni podała, że spadkodawczyni sporządziła testament w dniu 5 października 2009 r., którym rozrządziła swoimi nieruchomościami w ten sposób, że do nieruchomości położonej we W. przy ul. (...) i do lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w M. przy ul. (...), poprzednio (...) powołała wnioskodawczynię, zaś co do nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) zabudowaną budynkiem mieszkalnym , w skład którego wchodzą 3 lokale położonej w M. przy ul. (...) (wcześniej (...)) powołała swojego syna I. S..
W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania I. S. wniósł o o stwierdzenie nabycia spadku po M. S. na podstawie ustawy spadek nabyli M. D. i I. S. każde po ½ części ewentualnie, ze na podstawie testamentu notarialnego z dnia 5 października 2009 r. spadek nabyli M. D. i I. S. w częściach ułamkowych odpowiadających stosunkowi wartości przeznaczonych im przedmiotów. Uczestnik podniósł, że zapisy uczynione w/w testamencie nie mogą być interpretowane jako zapisy windykacyjne, ponieważ ta instytucja została wprowadzona do KC ustawą z dnia 18 marca 2011 r., a więc w chwili sporządzania testamentu taka instytucja nie była znana, wobec czego nie jest dopuszczalne stwierdzenie nabycia spadku jak wskazano we wniosku. Zdaniem uczestnika postępowania, dyspozycje poczynione przez spadkodawczynię wyczerpują prawie cały majątek, a spadkodawczyni miała zamiar uczynić zapisy zwykłe na rzecz osób wymienionych w testamencie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: