Treść orzeczenia
Sygn. akt I Ns 307/22
UZASADNIENIE
Wnioskodawca S. K. wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie jego oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych niezłożenia w terminie oświadczenia o odrzuceniu spadku po ciotce B. O., zmarłej dnia 25 października 2018r. w S..
W uzasadnieniu swojego wniosku S. K. oświadczył, że spadkodawczyni była kuzynką (od strony matki) jego ojca T. K.. Według wiedzy wnioskodawcy spadkodawczyni nie sporządziła testamentu. Wnioskodawca nie utrzymywał żadnych kontaktów ze swoją ciotką. Stąd też nie miał żadnej wiedzy na temat majątku zmarłej, ani też jakichkolwiek długów spadkowych wchodzących w skład spadku po zmarłej. Takiej wiedzy S. K. nie miał również bezpośrednio po śmierci spadkodawczyni oraz w chwili złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku przez swojego ojca. Wnioskodawca był wówczas niepełnoletni. W związku z powyższym wnioskodawca nie składał po śmierci B. O. żadnych oświadczeń w przedmiocie odrzucenia czy przyjęcia z dobrodziejstwem inwentarza po swojej ciotce. O toczącym się postępowaniu wnioskodawca dowiedział się w lutym 2022r. będąc osobą pełnoletnią. Dopiero w tym okresie wnioskodawca dowiedział się o tym, że jego ojciec złożył przed notariuszem oświadczenie o odrzuceniu spadku po zmarłej. Wnioskodawca nie miał obiektywnej możliwości ustalenia stanu masy spadkowej. Dowiedział się jedynie o istnieniu długów spadkowych. Oczywistym jest zatem, że wnioskodawca nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że upłynął mu termin do złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku, bowiem nie przypuszczał nawet, że w skład tego spadku wchodzić mogą jakiekolwiek długi spadkowe. Dotychczas żaden z wierzycieli zmarłej nie kontaktował się z wnioskodawcą i nie informował go o istniejącym zadłużeniu, ani też nie żądał jego spłaty bezpośrednio przez wnioskodawcę. Niezłożenie przez wnioskodawcę oświadczenia o odrzuceniu spadku w ustawowym terminie było wynikiem istotnego błędu stwarzającego przekonanie, że gdyby wnioskodawca wiedział o wszystkich okolicznościach sprawy, złożyłby rzeczone oświadczenie. Z całą pewnością również błąd wnioskodawcy nie był wynikiem niedołożenia należytej staranności. Ponadto błąd ten był błędem istotnym,