Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 2896/21
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 505
1 pkt 1 k.p.c. przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2021 r. III CZP 19/20 ). Sąd Okręgowy, stosownie do art. 505
13 § 2 k.p.c., uzasadnienie wyroku ograniczył do wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja strony pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd II instancji nie znalazł podstaw do podważenia wydanego w sprawie orzeczenia i rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskami strony skarżącej, co do zasądzonego na rzecz powodów zadośćuczynienia. Sąd I instancji poczynił bowiem prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd II instancji przyjął za własne. Również ocena dowodów przez ten Sąd przeprowadzona nie uchybia regulacji art. 233 § 1 k.p.c. Podzielił też Sąd Okręgowy wyprowadzone przez Sąd Rejonowy wnioski a w konsekwencji ocenę prawną żądania zgłoszonego przez powoda.
Powodowie domagali się w niniejszym postępowaniu od strony pozwanej, jako ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej sprawcy kolizji drogowej, zadośćuczynienia za skutki zdarzenia z dnia 29 sierpnia 2018 r. w kwotach po 10.000 zł. Strona pozwana odmówiła wypłacenia zadośćuczynienia, argumentując, że wypadek nie pozostawił u powodów trwałych ani nawet przemijających następstw zdrowotnych. Lokalizacja i zakres uszkodzeń pojazdu, którym poruszali się powodowie wskazują na to, iż w trakcie kolizji nie mogło dojść do gwałtownego oddziaływania znacznych sił bezwładnościowych na ciała poszkodowanych. Strona pozwana zakwestionował także roszczenie co do wysokości.