Treść orzeczenia
Sygnatura akt
II Ca 375/23
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 roku, sygnatura akt I C 366/22, Sąd Rejonowy w Stargardzie zasądził od pozwanego (...) Banku (...) Spółki akcyjnej w W. na rzecz A. L. 3 319,66 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 marca 2022 roku (I), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (II) i zasądził od pozwanego na rzecz powódki 352,18 zł kosztów (III).
Uzasadnienie powyższego rozstrzygnięcia zawarł w pisemnych motywach na kartach 168 – 172 akt.
Apelację od powyższego wyroku w zakresie uwzględniającym żądanie pozwu (tj. punkt I i III wyroku) wniósł powód, zarzucając:
a)
naruszenie prawa materialnego w postaci art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 410 i 405 k.c. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż roszczenia powódki o zwrot nienależnego świadczenia, którego podstawą była nieważność umowy kredytu wynikająca z abuzywności klauzul przeliczeniowych zostało postawione w stan wymagalności wobec doręczenia pozwanemu pozwu obejmującego roszczenie o ustalenie nieważności umowy kredytu, ewentualnie roszczenie zakładające tzw. „odfrankowienie umowy”, a co za tym idzie pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu na rzecz powódki ww. świadczenia poczynając od upływu 14 dni od daty doręczenia ww. pozwu, pomimo iż wytoczenie powództwa o ustalenie nieważności umowy nie pozwalało po pierwsze: na uznanie umowy za trwale bezskuteczną (nieważną), po drugie nie dotyczyło roszczenia pieniężnego, zatem nie mogło zastąpić wezwania do zapłaty;
b)
naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 499 zd. 2 k.c. poprzez brak zastosowania, a co za tym idzie brak dostrzeżenia, iż oświadczenie o potrąceniu ma moc wsteczną i eliminuje skutki opóźnienia lub zwłoki stron w wykonaniu zobowiązania.
Wskazując na te zarzuty pozwany wniósł o:
1.
zmianę wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu;