Treść orzeczenia
Sygn. akt II W 303/26
UZASADNIENIE
W dniu 31 marca 2026 roku Ł. I. wracał ze szkoły mieszczącej się na ul. (...). Aby dostać się do miejsca zamieszkania udał się na przystanek autobusowy znajdujący się na tej samej ulicy, w rejonie sklepu (...), gdzie oczekiwał na przyjazd autobusu. Około godz. 15:10 na przystanek przyjechał autobus linii nr (...) marki I. o nr rej. (...) należący do (...) (...) w P.. Autobus wjechał na zatoczkę autobusową i zatrzymał się, po czym otworzyły się drzwi pojazdu.
/dowód: wyjaśnienia obwinionego P. M. k. 61 v. - 62, zeznania pokrzywdzonego Ł. I. k. 68 verte, zeznania świadka E. I. k. 62, nagranie z kamer monitoringu autobusu k. 17/
Kierowcą w/w autobusu był wówczas obwiniony P. M.. Kiedy wjechał na przystanek, zatrzymał pojazd i zezwolił na otwarcie drzwi, które co do zasady otwierają pasażerowie. Kierowca ma również możliwość ich otwarcia w momencie, kiedy nikt z pasażerów tego nie zrobi. Po otwarciu drzwi obwiniony zaobserwował, że do autobusu zaczęli wsiadać pasażerowie, których większość stanowili uczniowie pobliskich szkół. Pokrzywdzony stał przy przodzie autobusu i W pewnym momencie zaczął iść. Obwiniony był przekonany, że zmierza do innego autobusu dlatego zezwolił na zamknięcie drzwi. Zamykają się one automatycznie, jednak najpierw uruchamia się czerwony sygnał świetlny i dźwięk sygnalizujący, że drzwi będą się zamykały, a dopiero po chwili zaczynają się zamykać. Drzwi są skonstruowane w ten sposób, że w przypadku napotkania na przeszkodę ich skrzydła otwierają się samoczynnie do końca. Kiedy pokrzywdzony zaczął wsiadać drzwi odbiły się o dłoń, w której trzymał puszkę z napojem i stopę pokrzywdzonego, a następnie się otworzyły. Po wejściu do pojazdu pokrzywdzony
nie zgłosił jednak żadnych problemów kierowcy, który o zgłoszeniu obrażeń dowiedział się następnego dnia od Kierownika. Przełożeni obwinionego uznali, że drzwi autobusu nie mogły spowodować obrażeń przedstawionych przez pokrzywdzonego.