Treść orzeczenia
Sygn. akt III AUa 2400/20
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 12 czerwca 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział
w C. stwierdził, że w okresie od 1 grudnia 2005r. do 30 kwietnia 2007r. I. Z. nie podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu
z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę nakładczą zawartej z płatnikiem R. W., podnosząc, iż zamysł stron zawierających umowę o pracę nakładczą wykonywaną
w znikomej części, poniżej obowiązującego minimum, po to, aby w zamian za składkę wynoszącą łącznie kilkanaście złotych miesięcznie uzyskać pełne ubezpieczenie emerytalne
i rentowe dla wykonawcy, prowadzi do uznania takiej umowy za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008r., III UK 77/07).
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczona domagała się jej zmiany
i orzeczenia, że podlegała obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę nakładczą zawartej z płatnikiem R. W..
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2020r. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ustalił, iż I. Z. podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym w okresie od 1 grudnia 2005r. do 30 kwietnia 2007r. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę nakładczą zawartej z płatnikiem składek R. W..
Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, iż I. Z. (urodzona (...)) do 31 grudnia 2004r. prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą.