Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 143/22
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 listopada 2021 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi oddalił powództwo (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. skierowane przeciwko J. B. o zapłatę i zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Apelację od powyższego wyroku złożyła strona powodowa, zaskarżając go w całości i zarzucając:
naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, tj.:
art. 5 pkt 6 ustawy z dnia 12 maja 2011 r o kredycie konsumenckim poprzez jego
niezastosowanie w niniejszej sprawie, mimo że cytowana ustawa, posługując się sformułowaniem całkowitego kosztu kredytu, dopuszcza jednocześnie naliczanie innych tzw. pozakodeksowych kosztów kredytu;
art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r o kredycie konsumenckim poprzez jego
niezastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo tego, iż przepis ten określa maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, a wysokość pozaodsetkowych kosztów ustalona w umowie stanowiącej przedmiot niniejszego sporu, nie przekracza tego limitu;
art. 385
1 § 1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że
postanowienia umowy pożyczki w zakresie dotyczącym prowizji wypełniają przesłanki do uznania ich za niedozwolone klauzule umowne w rozumieniu ww. przepisu, głównie z powodu jej wysokości i braku ekwiwalentności z korzyściami uzyskanymi przez konsumenta, podczas gdy umowa pożyczki nie jest umową wzajemną, a prawidłowa interpretacja postanowień umownych w zakresie prowizji prowadzi do uznania, że nie kształtują one praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, ani nie naruszają rażąco jego interesów, a tym samym przesłanki uznania ww. postanowień umownych za niedozwolone nie zostały spełnione;
art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 2
1 k.c., polegające na błędnym uznaniu, iż zastrzeżona