Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 1551/25
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 maja 2025 r., wydanym w sprawie z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (poprzednio (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) przeciwko (...) Bank (...) Spółce Akcyjnej w X. (poprzednio (...) Bank (...) Spółce Akcyjnej w X.) o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo i zasądził od strony powodowej na rzecz strony pozwanej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 3.617,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Apelację od opisanego wyroku wywiodła strona powodowa, zaskarżając wyrok w całości, któremu zarzuciła naruszenie:
Naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:
1.
art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną (a przez to sprzeczną z zasadami logicznego wnioskowania) ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego co wyraża się w bezzasadnym uznaniu, że umowę kredytu zawarto w ramach pełnego konsensusu, a tym samym świadek, umówił się z bankiem na kredytowanie prowizji i miał w tym zakresie swobodę, podczas gdy:
a.
treść umowy (brak postanowień umownych wskazujących na możliwość wyboru, brak wyszczególnionej informacji o kredytowaniu prowizji, brak informacji o konkretnych kosztach związanych z kredytowaniem prowizji),
b.
jak i zasady doświadczenia życiowego (choćby analogia z procesów frankowych - brak możliwości modyfikowania formularza umowy przez pracownika banku, tym samym brak możliwości niekredytowania prowizji, wiedza posiadana przez sąd z urzędu w zakresie treści umów kredytowych funkcjonujących na rynku).
- wskazują że mechanizm kredytowania prowizji został narzucony,
Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1.
Art. 45 ust. 1 u.k.k. w związku z art. 23 Dyrektywy oraz art. 5 k.c. - poprzez błędną wykładnię pojęcia „naruszenie” tj. przyjęcie, że sankcja kredytu darmowego może zaistnieć tylko w razie narażenia konsumenta na ryzyko podjęcia niekorzystnej dla niego decyzji, podczas gdy: