Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 2609/22
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 października 2022 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi:
zasądził od pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ulicy (...) w Ł. na rzecz powódki W. B. kwotę 250 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 października 2021 roku do dnia zapłaty;
zasądził od pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ulicy (...) w Ł. na rzecz powoda D. B. kwotę 250 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 października 2021 roku do dnia zapłaty;
zasądził od pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ulicy (...) w Ł. na rzecz powodów W. B. i D. B. solidarnie kwotę 137 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Apelację od powyższego wyroku złożyła strona pozwana, zaskarżając go w całości. Skarżąca wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła:
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, że powodowie wskazali, które z długów chcą zaspokoić podczas, gdy ich oświadczenia w tym zakresie odnosiły się jedynie do długów czynszowych z konkretnych miesięcy i nie obejmowały nadwyżek stanowiących różnice pomiędzy kwotami czynszów za dane miesiące wpłaconymi a należnymi, co spowodowało, iż pozwana miała uprawnienie do złożenia oświadczenia o zarachowaniu tych nadpłat na jeden z długów powodów względem niej, w tym z tytułu odszkodowania za koszty sprzątania a nadto do dokonania potrącenia, co też uczyniła
naruszenie przez Sąd przepisów prawa materialnego, a to:
art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej jako: u.w.l.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nadwyżka zaewidencjonowana na koncie Wspólnoty dot. wpłat powodów, nie stała się własnością Wspólnoty, a co za tym idzie ta nie mogła nią swobodnie dysponować;