Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 2696/22
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2022 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi:
1.
zasądził od pozwanego Skarbu Państwa - Aresztu Śledczego w Ł. na rzecz powoda A. J. 3.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 5 października 2018 roku do dnia zapłaty;
2.
oddalił powództwo w pozostałej części;
3.
nakazał przyznać i wypłacić ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi na rzecz adwokatki E. K. 2.952 zł tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu;
4.
nie obciążył A. J. obowiązkiem uiszczenia nieopłaconych kosztów sądowych i zwrotu kosztów procesu na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi;
5.
przejął ostatecznie na rachunek Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Łodzi 4.498,65 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.
Powyższy wyrok, w zakresie uwzględniającym powództwo, zaskarżył apelacją pozwany.
Skarżący zarzucił wyrokowi:
1) naruszenie przepisów prawa procesowego:
- poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wywiedzeniu z niego nietrafnych wniosków, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie dotyczących zdarzenia w postaci naruszenia nietykalności cielesnej powoda na terenie Aresztu Śledczego w dniu 12 grudnia 2017 roku, polegającej na uznaniu, że administracja pozwanego nie podjęła stosownych działań w celu ochrony powoda, pomimo sygnałów ze strony powoda, podczas, gdy zdarzenie w dniu 12 grudnia 2017 roku nie wyniknęło z nieprawidłowości leżących po stronie administracji pozwanego, zdarzenie miało charakter całkowicie nieprzewidywalny, powód nie sygnalizował istnienia konfliktu;
- poprzez ustalenie, że powód sygnalizował zagrożenie ze strony współosadzonego, składał prośby o przekwaterowanie w związku ze współosadzonym, a administracja pozwanego nie reagowała na powyższe działania powoda, podczas, gdy z obiektywnie ocenianego materiału dowodowego – zeznań funkcjonariuszy, w tym B. M., wynika, że powód nie sygnalizował zagrożenia, a także nie składał próśb o przekwaterowanie;