Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 804/23
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 lutego 2023 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w sprawie o sygn. akt II Ns 765/22 z wniosku Z. M. i M. M., o zatwierdzenie uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, oddalił wniosek.
Apelację od powyższego orzeczenia złożyli wnioskodawcy, kwestionując wydane rozstrzygnięcie.
Skarżący zarzucili wydanemu orzeczeniu:
1.
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
⚫
art. 232 k.p.c. – poprzez przyjęcie, że zeznania złożone przez przedstawicieli małoletnich nie mają waloru wiarygodności
i w konsekwencji uznanie przez Sąd
meriti, że posiadali również wiedzę, iż samo postanowienie sądu rodzinnego nie kończy postępowania dotyczącego odrzucenia spadku, lecz jest jednym
z jego etapów, w sytuacji gdy nie został na tę okoliczność przeprowadzony dowód przeciwny, z którego Sąd mógłby wyprowadzić powyższy wniosek;
⚫
art. 233 § 1 k.p.c. - polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przyjętych za podstawę ustaleń w sprawie, nierozważeniu w sposób wszechstronny zebranego materiału dowodowego, wyrażające się w szczególności poprzez przyjęcie, że skoro J. M. i P. M. wiedzieli, że na złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku po G. P. w imieniu córek potrzebna jest zgoda sądu rodzinnego, to posiadali również wiedzę, iż samo postanowienie sądu rodzinnego nie kończy postępowania dotyczącego odrzucenia spadku, w sytuacji gdy potrzeba zainicjowania niniejszego postępowania była konsekwencją braku wiedzy o konieczności złożenia takiego oświadczenia po uzyskaniu zgody sądu rodzinnego;
⚫
art 327
1 § 1 k.p.c., poprzez wadliwe, nie odpowiadające przepisom prawa sporządzenie uzasadnienia postanowienia, poprzez niewskazanie przyczyn, dla których dowodowi z zeznań J. M. i P. M. Sąd odmówił wiarygodności
i mocy dowodowej nie dając wiary ich zeznaniom w zakresie braku wiedzy o konieczności złożenia przed sądem oświadczenia
o odrzuceniu spadku w imieniu małoletnich córek i doniosłości błędu przedstawicieli ustawowych,