Treść orzeczenia
III Ca 903/26
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicach z 29 stycznia 2026 roku w sprawie I (...) z powództwa (...) w J. przeciwko (...) spółce z (...) spółce komandytowej w V. o zapłatę:
–
w punkcie 1 oddalono powództwo;
–
w punkcie 2 zasądzono od (...) w J. na rzecz (...) spółki z ograniczoną (...) spółki komandytowej 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Apelację od omówionego wyżej wyroku w całości wywiódł powód, działając przez swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, ustanowionego w toku II instancji. W apelacji zarzucono naruszenie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego.
W zakresie prawa procesowego zdaniem apelującego doszło do naruszenia:
–
art. 232 k.p.c.1 w związku z art. 6 k.c.2 przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że powód nie wykazał swojego roszczenia co do wysokości, podczas gdy w świetle okoliczności sprawy zarówno obowiązek partycypacji w kosztach utrzymania nieruchomości wspólnej ciążący na pozwanym, jak i wysokość należnych opłat zostały w sposób prawidłowy i wystarczający wykazane (zarzut I);
–
art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na:
–
pominięciu okoliczności, że na pozwanym ciąży obowiązek partycypacji w kosztach zarządu nieruchomością wspólną w wysokości jego udziału w nieruchomości wspólnej,
–
błędne uznanie, że w uchwale nr 2/2021 ustalono że zaliczka ustalana jest od powierzchni lokalu bez pomieszczeń przynależnych, to jest przyjęcie błędnej definicji „powierzchni mieszkalnej” wskazanej w uchwale nr 2/2021 i błędne przyjęcie że w uchwale określono jako powierzchnię będącą podstawą ustalenia zaliczki, powierzchnię lokalu bez pomieszczeń przynależnych,
–
błędną ocenę wpisów zawartych w księgach wieczystych lokali pozwanego i uznanie że ujawniona w księgach wieczystych powierzchnia lokali nie jest podstawą do wyliczenia wysokości zaliczki,
–