Treść orzeczenia
Sygn. akt IV Ka 335/22
UZASADNIENIE
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie.
Punktem wyjścia dla niniejszych rozważań jest treść art. 51 § 1 k.w. Z przepisu tego wynika, że wykroczenie popełnia ten, kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym. Słowo ,,hałas” ustawodawca umieścił w takim kontekście, że stanowi ono niejako jeden z przykładów ,,wybryku”. Nie każde zatem ,,wytworzenie” hałasu będzie wyczerpywało znamiona powyższego wykroczenia, a tylko takie, które można uznać za wybryk.
Od strony językowej wybryk, jest to postępek odbiegający od przyjętych norm zachowania się – w danym miejscu, czasie, okolicznościach, którego sprawca okazuje w ten sposób lekceważenie zasadom współżycia społecznego (M. Mozgawa, Kodeks wykroczeń, 2009, s. 179; M. Bojarski, W. Radecki, Kodeks wykroczeń, 2016, s. 344; P. Daniluk, Kodeks wykroczeń. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2019, Legalis). Także według orzecznictwa, wybryk stanowi zachowanie, jakiego w konkretnych okolicznościach (czas, miejsce, otoczenie), ze względu na przyjęte zwyczajowo normy współżycia, nie należało się spodziewać. Z tego powodu wywołuje ono powszechne negatywne oceny społeczne i uczucia odrazy, gniewu, oburzenia. Dla wybryku charakterystyczna jest wyraźna sprzeczność z powszechnie akceptowanymi normami zachowania się (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2.12.1992 roku - III KRN 189/92; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30.01.2018 roku - IV KK 475/17; wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26.11.2021 roku - IV Ka 653/21).