Treść orzeczenia
Sygn. Akt IV Ka 544 / 23
UZASADNIENIE
Zaskarżony wyrok – tak w zakresie oceny zebranego materiału dowodowego, jak i poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych – nie jest obarczony błędem tego rodzaju, że mógłby wywrzeć wpływ na jego treść. W szczególności sąd I instancji, oceniając dowody i czyniąc w oparciu o nie ustalenia faktyczne, nie przekroczył granic, jakie zakreślają art. 7 kpk, art. 2 § 2 kpk i art. 4 kpk w zw. z art. 8 kpw, a także nie postąpił wbrew regule wskazanej w art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw . Rozumowanie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie jest ani błędne, ani dowolne, ani nielogiczne. Nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i przedstawia ich rozsądną analizę. Poprzedzone było ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności ( art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw ) w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw ) oraz stanowiło wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk w zw. z art. 8 kpw ). Uwzględniając wymowę tych dowodów – sprawa miała wprawdzie charakter poszlakowy, albowiem żaden z nich nie wskazywał bezpośrednio, że to właśnie obwiniony dopuścił się czynu opisanego we wniosku o ukaranie. Nie oznaczało to jednak, iż można było z góry zdyskwalifikować tezę, na której został on oparty. Również dowód z poszlak może bowiem stanowić pełnowartościowy dowód winy, pod warunkiem, że ich łączna wymowa prowadzi do nieodpartego wniosku, że obwiniony dopuścił