Treść orzeczenia
Sygn. akt IX Kz 258/24
POSTANOWIENIE
Dnia 8 lipca 2024 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny – Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: sędzia SO Michał Doleżal
Protokolant: Julia Jońca
Przy udziale prokuratora Marka Marciniaka i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego P. M.
po rozpoznaniu w sprawie A. B. i innych,
oskarżonych o czyn z art. 100 ust. 1 i.in. ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz spółkach publicznych.
zażaleń oskarżyciela publicznego i oskarżyciela posiłkowego
na postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z dnia 24 stycznia 2024r. w sprawie o sygn. II K 699/23, w przedmiocie umorzenia postępowania
na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k.
postanawia:
uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zażalenia zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycją art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Sąd może umorzyć postępowanie karne
z uwagi na brak znamion czynu zabronionego wówczas, gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dołączonego do aktu oskarżenia w sposób oczywisty jawi się, że czyn zarzucany oskarżonemu nie nosi znamion czynu zabronionego (vide: Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 3 marca 2015r., sygn. IV KK 369/14). Oznacza to, że chociaż konkretny czyn zaistniał, to nie przejawiał się on atakiem na dobro prawne i naruszeniem powszechnie przyjętych reguł postępowania. Podjęcie takowej decyzji w trybie przewidzianym w treści art. 339 § 3 pkt 1 k.p.k. (choć Sąd I instancji orzekał na rozprawie, acz przed rozpoczęciem przewodu sądowego), jest co do zasady dyspozycją wyjątkową i nie może być ona stosowana w sytuacjach budzących jakiekolwiek wątpliwości.
Zdaniem Sądu Okręgowego w rozpatrywanym przypadku z taką właśnie niejednoznaczną sytuacją mamy do czynienia.